.
Przepis ten reguluje zasady zaliczania do kosztów należności wypłacanych przez osoby prawne z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 6 ustawy o PIT (przede wszystkim wynagrodzenia wynikającego z umowy o pracę), oraz zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakład pracy.
Są one kosztem uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony.
Jeśli pieniądze zostaną przekazane z opóźnieniem, stosuje się regułę zawartą w art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o CIT.
Przepis ten mówi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodu niewypłaconych, niedokonanych lub niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4 – 9 oraz w art. 18 ustawy o PIT (nie tylko wynagrodzenia za pracę, ale również wynikające z umów-zleceń i o dzieło).
Zasada ta dotyczy również świadczeń pieniężnych z tytułu odbywania praktyk absolwenckich, o których mowa w ustawie z 17 lipca 2009 (DzU nr 127, poz. 1052) oraz zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakład pracy. W tych wypadkach decyduje więc moment zapłaty.