Wyjątki od reguły, że zapłacone w związku z działalnością gospodarczą podatki są kosztem uzyskania przychodów, zostały przewidziane w art. 23 ust. 1 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=F2E887FE086DC1759E63324E65DE1105?id=80474]ustawy o PIT[/link] i odpowiednio art. 16 ust. 1 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=C09382B178A43C049BEFB37FE6D69C89?id=115893]ustawy o CIT[/link].
[srodtytul]PIT, CIT...[/srodtytul]
Takim wyjątkiem jest podatek dochodowy – tak samo PIT, jak i CIT. Z orzecznictwa wynika, że wyłączenie z kosztów dotyczy nie tylko podatku dochodowego zapłaconego w Polsce, ale też za granicą. Jak stwierdził [b]WSA w Warszawie w wyroku z 12 stycznia 2004 r. (III SA 731/02)[/b]: „Żaden podatek dochodowy – także podatek dochodowy nałożony przez państwo inne niż Polska – nie może być kosztem uzyskania przychodów w związku z treścią art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT”.
Pogląd ten poparł [b]NSA w wyroku z 19 listopada 2004 r. (FSK 1240/04)[/b]. Podkreślił, że ustawa o CIT nie definiuje pojęcia podatku, ale używa go również w odniesieniu do należności publicznoprawnych płaconych na rzecz obcego państwa. Wyłączenie zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT dotyczy zatem również podatku dochodowego płaconego w innym państwie.
Organy podatkowe, powołując się na to wyłączenie, odmawiają także prawa zaliczenia do kosztów podatku u źródła uiszczonego przez polskiego przedsiębiorcę od wynagrodzenia wypłacanego zagranicznemu kontrahentowi (np. z tytułu odsetek, licencji czy tzw. usług niematerialnych). Oczywiście, jeśli danina zapłacona za podatnika mieści się w kwocie wynagrodzenia brutto, nie ma z tym problemu – wynagrodzenie w całości może być kosztem firmy (jeśli ma związek z uzyskiwanym przez nią przychodem).