Trzeba stosować z góry wybraną stawkę

W świetle tego przepisu uważał on za zasadne ustalenie stawki amortyzacji w wysokości 10 proc. Organ podatkowy nie zgodził się z tym, wydając interpretację na niekorzyść podatnika. Fiskus zwrócił przy tym uwagę, że podatnicy mają możliwość wyboru sposobu ustalenia wartości początkowej budynków mieszkalnych lub lokali mieszkalnych i mogą to zrobić zgodnie z zasadami ogólnymi zawartymi w art. 22g ust. 1, 3 – 9, 11 – 15, to znaczy z uwzględnieniem sposobu nabycia środka albo według zasady uproszczonej, określonej w art. 22g ust. 10.

Metoda ustalenia wartości początkowej takiego środka trwałego wpływa na sposób jego amortyzacji. W myśl art. 22g ust. 10 podatnicy mogą ustalić wartość początkową budynków mieszkalnych lub lokali mieszkalnych: wynajmowanych albo wydzierżawianych, przyjmując w każdym roku podatkowym wartość stanowiącą iloczyn metrów kwadratowych wynajmowanej powierzchni użytkowej tego budynku lub lokalu i kwoty 988 zł, przy czym za powierzchnię użytkową uznaje się powierzchnię przyjętą do celów podatku od nieruchomości. Po dokonaniu wyboru tej formy amortyzacji budynki lub lokale mieszkalne nie są objęte ewidencją środków trwałych. Odpisów amortyzacyjnych od nich dokonuje się w sposób uproszczony w każdym roku podatkowym za okres wynajmowania jako iloczyn powierzchni użytkowej i kwoty 988 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że decyzję o wyborze metody amortyzacji podejmuje się przed rozpoczęciem dokonywania odpisów i stosuje się ją konsekwentnie do zrównania sumy tych odpisów z wartością początkową środka. Z opisanego stanu faktycznego wynika, że amortyzacja za okres od października do grudnia była dokonywana w sposób uproszczony. Podatnik zatem zobowiązany jest wybraną metodę amortyzacji stosować aż do momentu pełnego zamortyzowania lokali.