Nie każda strata w towarach może być firmowym kosztem

Ponieważ złożone odwołanie nie przyniosło oczekiwanych skutków, podatnik złożył skargę do WSA. Zdaniem wspólników straty wykazane w protokole inwentaryzacji są normalnym, chociaż niechcianym następstwem działania w danym obszarze. W prowadzonej przez nich branży pewne ubytki są nieuniknione. Zagadnienie strat ma charakter powszechny – w istocie stanowi fakt notoryjny. Ubytki dotyczą towarów o niewielkiej wartości, a ich rodzaj nie wskazuje na umyślność bądź celowość działania podatnika.

[srodtytul]Skąd to rozstrzygnięcie[/srodtytul]

Sąd jednak skargi nie uwzględnił. Przypomniał, że [b]ustawa o PIT nie upoważnia wprost do ujmowania w kosztach uzyskania przychodów niedoborów towarów handlowych. Czyni to w sposób pośredni[/b]. Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat w środkach trwałych oraz wartościach niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych oraz strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.

Ustawodawca dopuścił, po spełnieniu pewnych warunków, możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów strat w środkach obrotowych.

W tej sprawie jako przyczynę powstania niedoboru inwentaryzacyjnego wspólnicy wskazali pomyłki pracowników przy przyjmowaniu i wydawaniu towarów. Nie przedstawili jednak żadnych dowodów potwierdzających zaistnienie i rozmiary tych zdarzeń, a kradzieże nie były zgłaszane na policję ani w inny sposób dokumentowane.

Okoliczności te wskazują, że uniknięcie powstania straty zależało od woli podatnika. Wspólnicy spółki nie dochowali należytej staranności w zabezpieczeniu towaru ani nie udokumentowali zdarzeń, które doprowadziły do powstania niedoboru towarów. Poniesione straty nie będą zatem kosztem.