Wtedy niezamortyzowana część środków trwałych jest kosztem uzyskania przychodów.
Zdarzają się sytuacje, gdy ze względów ekonomicznych przedsiębiorca zmuszony jest do zmiany technologii produkcji. Spowodowane to może być większą opłacalnością produkcji przy zastosowaniu nowych rozwiązań, troską o wizerunek firmy dbającej o środowisko naturalne czy też chęcią umocnienia pozycji rynkowej oraz zaspokojenia gustów klientów poprzez wprowadzanie nowych, innowacyjnych produktów lub zmianę ich parametrów. Firmy, które zaprzestając produkcji jednego z wyrobów, wprowadzają nową technologię i kupują nowe maszyny, stają jednak przed problemem likwidacji nie w pełni zamortyzowanych, dotychczas używanych maszyn. Czy nieumorzona część wartości początkowej środka trwałego może w takiej sytuacji być kosztem podatkowym?
Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej ustawa o CIT) nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.
Oznacza to, że każda likwidacja następująca w wyniku innych przyczyn niż zmiana rodzaju działalności pozwala na zaliczenie niezamortyzowanej części wartości początkowej środka trwałego do kosztów.
Potwierdzają to interpretacje organów podatkowych. Przykładowo w interpretacji Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Poznaniu z 14 sierpnia 2007 r. (ZD/4061-180/07) stwierdzono: „do kosztów uzyskania przychodów zaliczyć można straty powstałe w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeśli likwidacja ta spowodowana jest jakąkolwiek inną przyczyną niż zmiana rodzaju działalności gospodarczej”. Podobnie wypowiedział się Drugi Mazowiecki Urząd Skarbowy w Warszawie w interpretacji z 30 sierpnia 2007 r. (1472/ROP1/423-291/07/ KM).Warto też przypomnieć nadal aktualny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 1995 r. (SA/Łd 1688/ 94), w którym czytamy: „art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT zawiera określenie przypadku, w którym straty powstałe w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych nie są uważane za koszty uzyskania przychodów. Przepis ten dotyczy likwidacji środków trwałych bezpośrednio związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą osoby prawnej i stanowi on pewien wyjątek od ogólnej zasady, że likwidacja nie w pełni umorzonych tego rodzaju środków trwałych stanowi koszt uzyskania w wysokości niezamortyzowanej wartości tych środków”.
