3) inne przedmioty
– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu.
Jedną z niezbędnych cech środków trwałych jest zatem ich przydatność do użytku. Należy ją badać także na płaszczyźnie prawnej, formalnej. Przykładowo nie będzie przydatnym do użytku środkiem trwałym rzecz, która co prawda może wykonywać zaplanowane dla niej funkcje, jednakże nie spełniono określonych prawnych wymagań, które są warunkiem rozpoczęcia jej użytkowania.
Jeżeli chodzi o samochody, to z przepisów prawa ruchu drogowego wynika, że każdy pojazd – który ma poruszać się po drogach publicznych – powinien zostać zarejestrowany. Art. 71 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. DzU z 2005 r. nr 108, poz. 908 ze zm.) mówi, że dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Pojazdy są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warunkom określonym w art. 66 oraz są zarejestrowane i zaopatrzone w zalegalizowane tablice rejestracyjne, a w przypadku pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, w nalepkę kontrolną.
Rejestracja – na mocy której samochód jest dopuszczany do ruchu – stanowi zatem o przydatności do używania środka trwałego. Dopiero samochód zarejestrowany staje się środkiem trwałym.
Jednocześnie art. 71 ust. 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym mówi, że właściciel pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest obowiązany zarejestrować go na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia.