Kierowca może odliczyć dietę tylko na Śląsku

Z kolei w wyroku WSA w Gliwicach z 30 stycznia 2008 r. (I SA /Gl 602/07) czytamy: „podmiot prowadzący działalność gospodarczą w postaci usług transportowych na terenie kraju i poza nim jest podatnikiem, do którego ma zastosowanie wskazany przepis, albowiem ustawodawca w art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o PIT nie upoważnił organów podatkowych do decydowania, kiedy odbywana podróż ze względu na cel i wykonywane zadania będzie podróżą służbową. Dyspozycja art. 23 ust. 1 pkt 52 wskazanej ustawy nie ogranicza kręgu objętych nim podmiotów ze względu na rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej. Dlatego też za podróż służbową należy uznać bezpośrednie wykonywanie przez przedsiębiorcę zadań związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zarówno w kraju, jak i poza jego granicami”.

Sąd przytoczył też inne orzeczenia potwierdzające ten pogląd (wyrok NSA, FSK 732/06, oraz wyroki WSA: I SA/GL 216/07, I SA/Lu 559/07, III SA/Wa 4175/06).

Czy organy podatkowe zareagowały na to jednoznaczne orzecznictwo? Częściowo. Swoje poglądy zweryfikowała bowiem Izba Skarbowa w Katowicach. Przyznaje rację właścicielom firm transportowych, którzy argumentują, że diety naliczane podczas wyjazdów mogą być kosztem (np. interpretacja z 29 kwietnia 2008 r., IBPB1/415-110/08/RM/KAN-1185/02/08, i z 10 kwietnia 2008 r., IBPB1/415-34/08/TK/KAN-327/01/08). Przyznaje rację, ale jednocześnie zastrzega: „pojęcie podróży służbowej nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa podatkowego, lecz w przepisach prawa pracy (...), a w konsekwencji rozstrzygnięcie kwestii, czy podróże wnioskodawcy są (będą) podróżami służbowymi, nie leży w kompetencji organów podatkowych”.

Natomiast przy swoim upierają się izby skarbowe w Warszawie i w Poznaniu. Ta pierwsza w interpretacji z 15 kwietnia 2008 r. (IPPB1/415-170/08-2/JB) stwierdziła: „podróżą służbową nie jest osobiste wykonywanie usług transportowych przez przedsiębiorcę w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa i na podstawie zawartej z kontrahentem umowy”. Z kolei poznańska Izba Skarbowa w interpretacji z 26 lutego 2008 r. (ILPB1/415-220/07-2/AG) podkreśliła: „Realizacja usług, których specyfika i prawidłowe wykonanie w ramach prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej nierozerwalnie wiąże się z wyjazdami poza siedzibę firmy, nie może być utożsamiana z odbywaniem podróży służbowej w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o PIT. Wypłacane w takich przypadkach diety nie stanowią kosztów uzyskania przychodów”.

Właściciele firm transportowych seryjnie już wygrywają sprawy sądowe, a fiskus twardo nie zmienia zdania. Diety naliczane przez kierowców nie mogą być kosztem ich działalności – tak wynika z interpretacji warszawskiej i poznańskiej izby skarbowej wydawanych w imieniu ministra finansów. Za to katowicka izba skarbowa znalazła furtkę: zgadza się z podatnikami, ale zastrzega, że nie może rozstrzygać, kiedy mamy do czynienia z podróżą służbową.

Wprawdzie orzeczenie sądu wiąże tylko w danej sprawie, ale spory dotyczące przedsiębiorców kierowców są do siebie bardzo podobne. Chodzi o to, czy dotyczy ich art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o PIT i czy mogą zaliczać do kosztów diety. Sądy twierdzą, że tak. Czy jednak siedem korzystnych dla podatników wyroków nie wystarczy, aby przekonać do tego Ministerstwo Finansów? Ile zatem musi ich być?