Wydatki na imprezy pracownicze pomniejszą przychód

Wyrok potwierdza linię orzeczniczą, zgodnie z którą wydatki na organizację imprez, których celem jest m.in. integracja pracowników, mogą być kosztem podatkowym. W mojej ocenie nie ma bowiem wątpliwości, że takie wydatki spełniają przesłanki z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, o ile charakter danej imprezy umożliwia pracownikom tworzenie więzi między sobą. Na integrację grupy wpływają nie tylko gry zespołowe i konkursy – pierwsze kojarzone z imprezami pracowniczymi, ale również alternatywne formy spędzania czasu, takie jak wspólny wypad w góry czy udział pracowników w konkretnej akcji charytatywnej.

Co istotne, organ podatkowy nie jest uprawniony do oceny, czy dany rodzaj imprezy mógł bądź nie mógł przyczynić się do zwiększenia integracji w zespole. Taka ocena może być dokonana jedynie przez podatnika bądź – w drodze sporu sądowego – przez biegłego. Należy tu wspomnieć o piśmie MF z 2 marca 2006 r. (PB3/GM-8213-298/05/1680) podzielającym to stanowisko. Warto na nie powołać się w razie sporów z organami podatkowymi.

Jednak nie wszystkie imprezy, w których biorą udział pracownicy podatnika, będą mogły w całości być rozliczone w kosztach. Pewne wątpliwości budzą zwłaszcza takie, które łączą cel integracyjny z reprezentacyjnym (uczestniczą w nich zarówno pracownicy, jak i kontrahenci podatnika), gdzie koszty stanowią głównie usługi gastronomiczne. Organy podatkowe mogą próbować kwestionować wydatki dotyczące ich organizacji.

Kolejną kwestią, na którą zwraca uwagę sąd, jest konieczność przestrzegania przez organy podatkowe zasad proceduralnych. Sąd przyjął, że organy podatkowe powinny wezwać podatnika do uzupełnienia stanu faktycznego, jeśli przedstawiony przez niego opis jest niewystarczający do oceny prawnej. W toku postępowania podatkowego niedopuszczalne jest bowiem, aby organy podatkowe wydawały decyzję opartą na niewyjaśnionym stanie faktycznym. To przykład na to, że w trakcie sporów z organami podatkowymi istotne są nie tylko argumenty materialnego prawa podatkowego, ale również prawa procesowego.