Najem jako źródło przychodów wymieniony jest w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (ustawa o PIT). Jeśli jest opodatkowany na zasadach ogólnych, a więc według skali podatkowej, to dochód z niego jest różnicą między przychodami a kosztami ich uzyskania. Kwalifikując poszczególne wydatki do kosztów z najmu, trzeba kierować się ogólnymi zasadami określonymi w ustawie o PIT. A to oznacza, że do kosztów możemy zaliczyć wszelkie wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 23 ustawy.
Do kosztów najmu możemy zatem zaliczyć m.in. remont lokalu, wydatki związane z jego utrzymaniem i wyposażeniem. Pamiętajmy, że podstawowe znaczenie w kwestii zaliczania danego wydatku do kosztów mają postanowienia umowy zawartej między wynajmującym i najemcą.
Kosztem najmu mogą być również odpisy amortyzacyjne od wynajmowanego lokalu. Mieszkanie oddane do używania na podstawie umowy najmu może stanowić środek trwały – w przypadku lokalu będącego przedmiotem odrębnej własności, bądź wartość niematerialną i prawną – jeżeli przedmiotem najmu jest spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego.
Środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne można amortyzować, gdy spełnione są warunki wymienione w art. 22a i 22b ustawy o PIT, czyli m.in. lokal został oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu i przewidywany okres używania jest dłuższy niż rok.
Decyzję o tym, czy amortyzować wynajmowany lokal mieszkalny, podejmuje podatnik. Zgodnie bowiem z art. 22c pkt 2 ustawy o PIT amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami lub lokale mieszkalne służące prowadzonej działalności gospodarczej bądź wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, chyba że podatnik podejmie decyzję o ich amortyzowaniu.
