Najczęstszym dowodem księgowym są faktury VAT. Ponieważ ustawodawca określił jedynie, co mają zawierać, do podatników trafiają różne ich formy graficzne. Mają one pewną wspólną cechę: są podstawą zapisów w prowadzonych księgach. Ale nie tylko one.
obok faktur VAT i różnych ich odmian wymienia inne dokumenty, które mogą być podstawą zapisów w księdze. Można podzielić je na trzy grupy. Do pierwszej zaliczamy te, które – nie będąc fakturami VAT – zawierają nazwy stron transakcji, jej datę oraz przedmiot i wartość. Są nimi np. dowody opłat pocztowych i bankowych a także książeczki opłat (np. rtv).
Druga grupa to dokumenty, które mogą być tworzone samodzielnie przez podatnika. Rozporządzenie nazywa je dowodami wewnętrznymi.
Ten sposób dokumentowania ponoszonych kosztów jest ograniczony. Może być stosowany tylko w wymienionych przypadkach. Mówi o tym § 14 ust. 2 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Zgodnie z nim dowody wewnętrzne mogą dotyczyć wyłącznie: