Tak orzekł WSA w Gdańsku w wyroku z 8 stycznia 2008 r. (I SA/Gd 1001/07).
W wyniku przeprowadzonej kontroli w zakresie CIT za 2000 r. organ podatkowy zakwestionował prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych z umowy sublicencji. Stwierdził, że na mocy art. 4 ustawy z 6 września 2001 r. o zmianie m.in. ustawy o CIT do umów najmu lub dzierżawy rzeczy lub praw majątkowych oraz umów o podobnym charakterze zawartych przed 1 października 2001 r. stosuje się (w stosunku do osób prawnych) przepisy ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym przed tą datą. Jego zdaniem postanowienia umów licencyjnych nie pozwalały zaliczyć udostępnionych programów do składników majątku spółki. Amortyzowanie ich było zatem bezzasadne, bo stanowiły składniki majątku podmiotów oddających prawo majątkowe do odpłatnego używania lub korzystania. Spółka odwołała się od tej decyzji. Organ odwoławczy utrzymał jednak w mocy rozstrzygnięcie. Skierowała więc sprawę do WSA.
Ostatecznie sąd uznał za słuszne stanowisko spółki. Orzekł, że umowa sublicencji jest specyficzną „licencją”, której zakres może być jedynie mniejszy lub równy zakresowi umowy licencji. W art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT jako przedmiot podlegający amortyzacji wymienione są licencje. Analizując całą treść tego przepisu, wskazać należy, że ustawodawca po myślniku wymienia: „o przewidywanym okresie użyczenia dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane przez niego z działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej i sublicencji, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze”. Zdaniem sądu oznacza to zrównanie w skutkach podatkowych licencji i sublicencji (jako rodzaju licencji). Zatem takie same skutki w zakresie amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych wywoływać będzie nabycie ich w wyniku umowy licencji, jak i umowy sublicencji.
Zespół Zarządzania Wiedzą Podatkową firmy Deloitte
Monika Ulicka - konsultantka w Dziale Doradztwa Podatkowego firmy Deloitte
