Tak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 5 lutego 2015 r. (I SA/Sz 1223/14).
Spółka złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie VAT. We wniosku wskazała, że zawarła z miastem umowę na realizację zadania inwestycyjnego. W umowie określono, że spółka zrealizuje zadanie w terminie dwóch lat, przy czym w trakcie jego realizacji nie będzie wystawiać faktur VAT ani nie otrzyma wynagrodzenia. Faktura VAT zostanie wystawiona dopiero po zakończeniu budowy i po odebraniu w protokole odbioru końcowego całej inwestycji. Istotą sporu był moment powstania obowiązku podatkowego, z którym związane jest pojęcie „wykonanie usługi". Zdaniem spółki, skoro w umowie określono moment wykonania usługi, a tym momentem będzie sporządzenie protokołu odbioru końcowego robót, to dopiero wówczas można stwierdzić wykonanie usługi.
Izba Skarbowa w Bydgoszczy uznała stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Organ stanął na stanowisku, że pojęcie „wykonanie usługi" nie jest zdefiniowane w ustawie o VAT, jednak przez „wykonanie usługi" należy rozumieć faktyczne wykonanie usługi, a nie sporządzanie protokołów. Czynności formalne są traktowane jako czynności potwierdzające wykonanie usługi.
WSA w Szczecinie oddalił skargę spółki. Wskazał, że „wykonanie usługi" należy rozumieć jako faktyczne wykonanie usług, czyli zakończenie robót budowlanych. Takie stanowisko zostało potwierdzone w wyroku NSA z 18 kwietnia 2013 r. (I FSK 943/12). Strony w umowach mogą różnie określać moment wykonania usługi, ale należy stosować określenie zawarte w ustawie podatkowej – umową nie można modyfikować momentu powstania obowiązku podatkowego. W przypadku VAT mamy do czynienia z czynnościami faktycznymi wydania towaru bądź wykonania usługi w oderwaniu od przepisów prawa cywilnego. W konsekwencji należy uznać, że ustawodawca podatkowy przez „wykonanie" usługi budowlanej rozumie moment zakończenia robót budowlanych.
—Anna Grucka, współpracowniczka zespołu zarządzania wiedzą podatkową firmy Deloitte
