Tak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z 13 maja 2014 r. (I SA/Bd 227/14, I SA/Bd 228/14).
Spółka miała wątpliwość, czy może rozliczać opłatę wstępną, zaliczając ją jednorazowo do kosztów podatkowych ?w dacie jej poniesienia, odrębnie od regulacji rachunkowych, dla których opłata ta rozliczana jest proporcjonalnie przez cały okres trwania umowy. W jej ocenie, wstępną opłatę należy uznać za koszt pośredni spółki, który będzie potrącony w momencie jego poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. Opłata nie odpowiada żadnemu konkretnemu przychodowi ?z danego okresu, tylko jest warunkiem zawarcia umowy leasingu. Spółka uważa, że dla celów podatkowych nie powinno mieć znaczenia, że opłata wstępna, jako część wartości początkowej środka trwałego, zostanie wprowadzona do ewidencji księgowej i będą od jej wartości dokonywane odpisy amortyzacyjne dla celów bilansowych.
W wydanej interpretacji organ podatkowy nie zgodził się z tym stanowiskiem. Uznał, że sposób rozliczania kosztów dla celów bilansowych powinien znaleźć odzwierciedlenie w sposobie zaliczania wydatków do kosztów dla celów podatkowych. W sytuacji gdy spółka będzie rozliczać opłatę wstępną bilansowo poprzez odpisy amortyzacyjne, to w tym samym czasie powinna ująć ją w kosztach podatkowych. Zdaniem organu przemawia za tym brzmienie art. 15 ust. 4e ustawy o CIT. Wynika z niego jednoznacznie, że ustawodawca uzależnia moment, ?w którym wydatek staje się kosztem uzyskania przychodu, od chwili ujęcia go w księgach zgodnie z zasadami ustawy ?o rachunkowości.
Sąd uchylił interpretację, stwierdzając, że wstępna opłata z tytułu zawartej umowy leasingu powinna stanowić dla podatnika koszt podatkowy w momencie jej poniesienia. Rozliczanie opłaty leasingowej dla celów bilansowych nie ma znaczenia przy kwalifikacji kosztów dla celów podatkowych. Ustawodawca nie uzależnia bowiem poniesienia kosztu od przyjętych przez podatnika zasad rachunkowości.
współpracownik Zespołu Zarządzania Wiedzą Podatkową firmy Deloitte
