Tak orzekł NSA w wyroku z 16 kwietnia 2013 r. (I FSK 801/12).
Spółka wynajmuje lokale handlowe. Podpisuje z dostawcami mediów umowy, na podstawie których otrzymuje faktury ze stawką 8 proc. VAT, a następnie refakturuje wynikające z nich koszty na najemców – z tą samą stawką. Najemcy, na podstawie wystawianych przez spółkę faktur, opłacają kwoty należne za czynsz oraz za korzystanie z mediów. We wniosku o interpretację spółka zadała pytanie, czy najem lokali i dostawę mediów należy traktować jako świadczenia odrębne, czy też jest to usługa jednolita. Sama opowiedziała się za koncepcją pierwszą.
Uznała, że najem lokali podlega opodatkowaniu stawką VAT 23 proc., a dostawa mediów – stawką 8 proc. Za kluczowe uznała postanowienia zawieranych z najemcami umów, zgodnie z którymi kwoty uiszczane z tytułu najmu oraz z tytułu korzystania z mediów są niezależne od siebie, przy czym spółka nie ma wpływu na wysokość opłat za media.
Organ podatkowy nie zgodził się z tym stanowiskiem. Uznał, że przedmiotem świadczenia oferowanego przez spółkę jest usługa główna (najem), a koszty dodatkowe (m.in. opłaty za media) uwzględniane są w rachunku kosztów zmierzającym do ustalenia ceny usługi kompleksowej. Spółka zaskarżyła wskazaną interpretację do WSA, który uwzględnił jej zarzuty. Organ złożył od wyroku WSA skargę kasacyjną do NSA.
NSA oddalił skargę, przychylając się do stanowiska spółki, popartego w zaskarżonym wyroku. Zgodził się, że sporne usługi są świadczeniami odrębnymi. Przywołał wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE (sprawa C-392/11), zgodnie z którym świadczenie przez dany podmiot wielu usług traktuje się co do zasady odrębnie, chyba że istnieją okoliczności przesądzające o słuszności uznania ich za usługę kompleksową. Nie ma to miejsca w przedmiotowej sprawie, tym bardziej że spółka refakturuje usługę dostawy mediów z taką samą, 8-proc. stawką VAT, jak również nie nalicza w związku z pośrednictwem żadnej marży.
