Nie jest istotne dla prawa do zaliczenia wydatków na kształcenie w ciężar kosztów firmy, w jakiej formie pracownik się kształci, czy uzyskał skierowanie od zakładu pracy, czy go nie uzyskał. Pracodawca wlicza je w ciężar kosztów zarówno gdy płaci podatek dochodowy od osób fizycznych, jak i w sytuacji gdy jest podatnikiem CIT.
[srodtytul]Ważny cel kształcenia[/srodtytul]
Ze względu na brak związku z osiągnięciem przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów nie będą kosztem wydatki na uzyskanie przez pracownika wykształcenia (poza wykształceniem ogólnym), kwalifikacji i umiejętności niemających związku z pracą wykonywaną przez pracownika ani taką, którą w interesie danego pracodawcy może dzięki temu wykonywać w przyszłości. Dotyczy to np. fundowania kursu samochodowego pracownikowi. Jeśli jest to kurs doszkalający dla pracownika zatrudnionego jako kierowca, pracodawca może ten wydatek zaliczyć w koszty. Jeśli natomiast funduje kurs np. dyrektorowi, takiej możliwości nie ma.
W koszty uzyskania przychodów pracodawcy mogą być wliczone wydatki na wszystkie świadczenia udzielane pracownikom na zasadach ustalonych w rozporządzeniu z 12 października 1993 r., zarówno gdy chodzi o świadczenia na rzecz pracowników kształcących się w formach szkolnych, jak i pozaszkolnych.
W ciężar kosztów pracodawca ma prawo, oczywiście, wliczać także wszelkie wydatki na szkolenia i kursy w celu przyuczenia pracowników np. do obsługi nowych maszyn i urządzeń, systemów komputerowych itd., organizowane bezpośrednio w zakładzie pracy a także poza nim, w tym również za granicą.
