Ministerstwo Finansów w piśmie z 14 lipca 2006 r. (DD6-8213-43/WK/06/249)
stwierdziło, że wydatki związane z nakładami podatnika na utrzymanie (przebudowę) drogi publicznej nie są inwestycją w obcym środku trwałym, a tym samym nie mogą być rozliczone w formie odpisów amortyzacyjnych. Wydatki te mogą natomiast być kosztem podatkowym, na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Podatnik musi jednak wykazać, że są one związane z prowadzoną przez niego działalnością i że mają – co najmniej pośredni – związek z „celem uzyskania przychodów”.
Zgadzają się z tym również inne organy podatkowe. W interpretacji Izby Skarbowej w Poznaniu z 4 marca 2008 r. (ILPB3/423-298/07-2/MC) czytamy: „O związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu można mówić, gdy wydatek bezpośrednio wpływa na osiągnięcie konkretnego przychodu. Nie zawsze jednak poniesiony wydatek, choć pozostaje on niewątpliwie w związku z prowadzoną działalnością, można powiązać z konkretnym przychodem. Są bowiem wydatki, które tylko pośrednio pozostają w związku gospodarczym z przychodem. Takiego rodzaju wydatkiem jest finansowanie przebudowy drogi publicznej w sytuacji, gdy umożliwi ona dojazd kontrahentów do wnioskodawcy, w związku z czym wzrosną jego obroty. (…) W świetle powyższego wydatki, jakie poniesie spółka na przebudowę drogi publicznej, aby usprawnić wjazd na jej teren, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów spółki”.
W przypadku budowy drogi przez spółkę deweloperską nie ulega wątpliwości, że zapewnienie niezbędnej infrastruktury dojazdowej, gwarantującej bezkolizyjny ruch, uatrakcyjni i podniesie wartość ekonomiczną inwestycji głównej.
Organy podatkowe są zgodne co do tego, że wydatki na realizację inwestycji w infrastrukturę drogową nie są inwestycją w obcym środku trwałym. W związku z tym można je zaliczyć bezpośrednio w koszty.
