Nowa siedziba może być powodem sporu

W innej jednak interpretacji (z 11 stycznia 2007 r., 1471/DPD1/ 423/143/06/Mk/1) Pierwszy Mazowiecki Urząd Skarbowy w Warszawie stwierdził, że w myśl art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT nie stanowią kosztów uzyskania przychodów straty poniesione w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności. Jeśli zatem „likwidacja środka trwałego następuje bez zmiany rodzaju działalności, wówczas strata z tego tytułu jest kosztem uzyskania przychodów. Przepis ten ma również zastosowanie do inwestycji w obcych środkach trwałych. W ustawie nie zostało zdefiniowane pojęcie likwidacji środka trwałego, nie ulega jednak wątpliwości, że pojęcie to obejmuje fizyczne unicestwienie danego środka trwałego. (…) Nakłady inwestycyjne dokonane w obcym środku trwałym (wynajmowanym lokalu) ulegną fizycznej likwidacji, w związku z czym nastąpi przywrócenie lokalu do stanu pierwotnego. (…) Niezamortyzowaną część inwestycji w obcym środku trwałym, która uległa likwidacji rozumianej wyłącznie jako przywrócenie do stanu pierwotnego, należy uznać za koszt uzyskania przychodów, jako poniesioną stratę pod warunkiem jej udokumentowania zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych”.

Trudności związanych z koniecznością udowodnienia celowości zmiany lokalu biurowego można uniknąć, jeśli sprzedamy pozostawiane inwestycje w wynajmowanych lokalach. Wtedy niezamortyzowana część takich inwestycji może być kosztem podatkowym na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT i art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT. Potwierdza to interpretacja Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie z 18 czerwca 2007 r. (1472/ROP1/423-134/07/MK). Czytamy w niej: „gdy dochodzi do sprzedaży środka trwałego, zastosowanie znajduje przepis art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – wydatki na nabycie lub wytworzenie tego środka trwałego, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są kosztem uzyskania przychodów w przypadku odpłatnego zbycia środka trwałego”.

Również Pomorski Urząd Skarbowy uważa, że w przypadku sprzedaży środków trwałych – bez względu na przyczynę sprzedaży – wartość nieumorzona jest kosztem uzyskania przychodów. „W przypadku sprzedaży środków trwałych nie ma bowiem zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który odnosi się do strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności” (interpretacja z 16 maja 2007 r., P/423-0043/07/AK).

W ustawie o PIT i CIT nie ma definicji likwidacji. NSA przyjmuje szerokie rozumienie tego pojęcia. Jest nim każde wycofanie środka trwałego z ewidencji, a więc nie tylko fizyczna likwidacja środka, ale również jego sprzedaż, darowizna lub zadysponowanie nim w inny sposób. Jeśli likwidacja środka trwałego następuje bez zmiany rodzaju działalności (na skutek zużycia technicznego albo gdy była konieczna ze względów gospodarczych i uzasadniona ekonomicznie), poniesiona strata jest kosztem podatkowym.