Czego dotyczył spór
Spółka prowadząca centrum handlowe wystąpiła ?o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości. Nieruchomość, której dotyczył podatek, to położony przy centrum handlowym utwardzony plac z miejscami postojowymi dla samochodów, chodnikami dla pieszych, nawierzchniami jezdnymi i handlowymi. Zdaniem spółki danina nie należała się, gdyż drogi wewnętrzne nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Nie zgodził się z tym prezydent miasta, a samorządowe kolegium odwoławcze utrzymało w mocy jego decyzję. Uznało, że skoro grunty, których dotyczy sprawa, nie zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako drogi oznaczone symbolem „dr", to nie może być mowy o tym, aby były na nich zlokalizowane drogi wewnętrzne. Wskazało, że zgodnie z art. 21 ustawy z 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne warunkiem koniecznym zastosowania zwolnienia podatkowego dla drogi wewnętrznej było wydzielenie pasa drogowego liniami granicznymi gruntu ?i oznaczenie ich odpowiednim symbolem w ewidencji gruntów i budynków.
W skardze do sądu administracyjnego spółka podniosła, że dla pojęcia „pas drogowy" nie przewidziano w ewidencji gruntów i budynków żadnego szczególnego oznaczenia, a prawo nie wymaga, aby budowla drogi była posadowiona wyłącznie na wyodrębnionym gruncie oznaczonym symbolem „dr". Zdaniem spółki przepisy dopuszczają istnienie dróg-budowli będących częścią nieruchomości gruntowej oznaczonej symbolem innym niż „dr". A jako budowla droga wewnętrzna nie musi być uwidoczniona w ewidencji gruntów i budynków. To oznacza, że w tej sprawie nie może być zastosowany art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną i ją oddalił.
– Ewidencja gruntów i budynków przewiduje oznaczenie „pasów drogowych", nazywające je „drogami". Tym samym inne grunty niezajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości ewidencjonowane mogą być jako tereny komunikacyjne, czyli drogi oznaczane symbolem „dr" ?– stwierdził WSA.
