Konstrukcja określona jako datio in solutum (świadczenie w miejsce wypełnienia) została uregulowana ?w art. 453 kodeksu cywilnego. Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się ?z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne świadczenie, to zobowiązanie wygasa (art. 453 zdanie pierwsze kodeksu cywilnego).
Celem datio in solutum jest zatem wygaśnięcie istniejących pomiędzy stronami zobowiązań poprzez spełnienie przez dłużnika świadczenia innego niż określone w treści pierwotnej umowy. Zobowiązanie wówczas wygasa tak, jakby wygasło przez zwykłe wykonanie (np. przez zapłatę uzgodnionej pierwotnie kwoty), przy czym konieczną przesłanką wygaśnięcia zobowiązania – poza umową stron – jest rzeczywiste wykonanie świadczenia przez dłużnika.
Ustawa z 9 września 2000 r. ?o podatku od czynności cywilnoprawnych (dalej: ustawa o PCC) posługuje się zamkniętym katalogiem czynności cywilnoprawnych objętych tym podatkiem. Zamknięty katalog oznacza, że tylko i wyłącznie czynności wymienione w tym przepisie podlegają PCC (wyrok NSA z 15 lutego 2008 r., II FSK 1737/06) >patrz ramka.
Datio in solutum nie jest wymienione w katalogu czynności cywilnoprawnych z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o PCC. Nie podlega zatem opodatkowaniu PCC (interpretacja Izby Skarbowej w Katowicach z 29 lipca 2013 r., IBPBII/1/436-122/13/MZ; interpretacja Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 21 grudnia 2007 r., ITPB1/ 436-33/07/MK).
Przykład