Odroczenie podatku od nieruchomości jako pomocy de minimis

Trzeba prowadzić działalność

Taka regulacja oznacza zatem, że w ramach pomocy de minimis (oraz w pewnych sytuacjach – w ramach pomocy publicznej) odroczenie terminu płatności podatku (lub też umorzenie albo rozłożenie jego płatności na raty) przez organ podatkowy może nastąpić jedynie w odniesieniu do podatnika prowadzącego działalność gospodarczą. Prowadzenie przez beneficjenta (podatnika) działalności gospodarczej jest więc przesłanką odroczenia podatku w ramach pomocy de minimis.

Interpretacja tej przesłanki nastręcza pewnych trudności. W szczególności pojawia się wątpliwość, czy do uznania podatnika za „prowadzącego działalność gospodarczą" wystarczający jest sam fakt wpisu do rejestru przedsiębiorców, czy konieczne jest faktyczne wykonywanie działalności gospodarczej. Wydaje się, że na gruncie brzmienia przepisów o.p. i interpretacji przepisów prawa wspólnotowego ?– do których odwołuje się ?art. 67b o.p. i które kładą nacisk na faktyczne wykonywanie działalności, a nie okoliczności ?o charakterze stricte formalnym – właściwe jest uznanie, że odroczenie (rozłożenie na raty lub umorzenie) podatku ?w ramach pomocy de minimis możliwe jest jedynie w odniesieniu do podatnika faktycznie prowadzącego działalność gospodarczą. Oznacza to, że spółka z o.o. nieprowadząca działalności gospodarczej nie może się w tym trybie ubiegać o odroczenie terminu płatności podatku.

Warto na marginesie zaznaczyć, że zgodnie z art. 151 kodeksu spółek handlowych spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może być utworzona w każdym celu prawnie dopuszczalnym, również w celu innym niż prowadzenie działalności gospodarczej (a więc np. w celach naukowych, charytatywnych czy społecznych).

W innym trybie

Jednocześnie należy zauważyć, że w konsekwencji uznania, iż art. 67b o.p. nie ma zastosowania do spółki z o.o. nieprowadzącej działalności gospodarczej, spółka taka powinna mieć prawo do ubiegania się o odroczenie terminu płatności podatku w trybie ?art. 67a o.p. Z  formalnego punktu widzenia jest to nawet sytuacja korzystniejsza, gdyż przyznawanie pomocy przedsiębiorcom, tj. podatnikom prowadzącym działalność gospodarczą, jest bardziej sformalizowane ze względu na ryzyko naruszenia zasady równej konkurencji.

Przyznanie ulgi (np. w postaci odroczenia podatku) ?w ramach pomocy de minimis lub poza tą pomocą ma również istotne konsekwencje praktyczne. Przepisy prawa regulują bowiem m.in. takie kwestie, jak tryb przyznawania pomocy de minimis (konieczne jest m.in. przedstawianie odpowiednich zaświadczeń/oświadczeń) czy też maksymalna wielkość pomocy de minimis, jaka może być przyznana. Przyznanie ulgi poza trybem pomocy de minimis nie jest natomiast w ten sposób regulowane. W uproszczeniu można więc powiedzieć, że udzielenie ulgi podatkowej ?w ramach pomocy de minimis jest bardziej skomplikowaną formą pomocy niż udzielenie tej samej ulgi poza ramami tej pomocy. Z kolei pomoc de minimis jest mniej skomplikowaną formą niż tzw. pomoc publiczna (gdzie m.in. konieczne jest powiadamianie instytucji unijnych oraz wniesienie wkładu własnego przez podatnika).

—Łukasz Kosonowski, doradca podatkowy, ?MDDP Michalik Dłuska Dziedzic ?i Partnerzy spółka doradztwa podatkowego sp. z o.o.