Na pierwszy rzut oka rada pracownicza może się kojarzyć z poprzednią epoką gospodarczą, gdzie dość duży nacisk kładziono na udział podrzędnych pracowników w zarządzaniu przedsiębiorstwem. Tak jednak nie jest. Ustawa z 7 kwietnia 2006 r. o informowaniu pracowników i przeprowadzaniu z nimi konsultacji (DzU nr 79, poz. 550 ze zm.; dalej ustawa) regulująca zasady funkcjonowania rad została wprowadzona w związku z implementacją dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej (DzU UE L nr 80, poz. 29).
Potrzeba dialogu
Dyrektywa wskazała na konieczność wprowadzenia tych regulacji, aby wzmocnić dialog i wzajemne zaufanie w przedsiębiorstwach, w celu m.in. uelastycznienia organizacji pracy, czy ułatwienia pracownikom dostępu do szkoleń. Jednocześnie regulacje te mają utrzymać bezpieczeństwo i uświadamiać zatrudnionym potrzebę dostosowywania się do nowych wymagań. Ma to przedsiębiorstwu pomóc w podniesieniu jego konkurencyjności.
Nie w każdej firmie musi funkcjonować rada. Przepisy ustawy stosuje się do pracodawców wykonujących działalność gospodarczą, zatrudniających co najmniej 50 pracowników. W skład rady wchodzi u pracodawcy zatrudniającego:
- od 50 do 250 pracowników – 3 pracowników,
- od 251 do 500 pracowników – 5 pracowników,