Czego dotyczył spór
Minister gospodarki za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej „CEIDG ") otrzymał informację o postanowieniu sądu rejonowego o pozbawieniu przedsiębiorcy prawa prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek na okres pięciu lat. Minister wydał decyzję o jego wykreśleniu z CEIDG . Podstawą tego rozstrzygnięcia był art. 34 ust. 2 pkt 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. DzU z 2013 r. poz. 672, ze zm., dalej: ustawa).
Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorca podlega wykreśleniu z CEIDG z urzędu, w drodze decyzji administracyjnej ministra właściwego do spraw gospodarki, w przypadku gdy w stosunku do niego prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania działalności gospodarczej. Prowadzący firmę, powołując się na swój stan zdrowia i stan materialny złożył do ministra wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją.
Organ w rozstrzygnięciu podtrzymał swoje stanowisko i ponownie powołał treść art. 34 ust. 2 pkt 1 ustawy. Jednocześnie wskazał, że ww. przepis nie przewiduje żadnych wyjątków, w tym związanych z sytuacją majątkową oraz stanem zdrowia, które byłyby podstawą do odstąpienia od wydania decyzji o wykreśleniu przedsiębiorcy z CEIDG .
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedsiębiorca wskazał, że dopiero z decyzji ministra gospodarki dowiedział się, iż orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej. Podniósł, że sprawa w sądzie rejonowym odbyła się bez jego powiadomienia. Ponadto skarżący dodał, że jest człowiekiem schorowanym (II grupa inwalidzka) w związku z tym jak można go pozbawić środków do życia.
Rozstrzygnięcie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W uzasadnieniu podkreślił, że art. 34 ust. 2 ustawy ma charakter obligatoryjny, tzn. że decyzja o wykreśleniu przedsiębiorcy z CEIDG musi być wydana, gdy spełniony został któryś z warunków w nim wymienionych. Rozstrzygnięcie ministra nie jest więc uznaniowe, w tym znaczeniu, że ma on obowiązek wykreślenia wpisu, bez możliwości badania kwestii ewentualnego zawinienia przez przedsiębiorcę. Nie może też dokonywać oceny prawidłowości wpisu do rejestru, który stanowi podstawę do wykreślenia prowadzącego firmę.
