Nawet gdy zatrudniasz tylko na wakacje, masz obowiązki

Pracownik z kolei musi się rozliczyć z tak zarobionych pieniędzy z urzędem skarbowym. Nie ma znaczenia, że pracował tylko przez dwa tygodnie, miesiąc albo trochę dłużej. Taki obowiązek ma nawet wtedy, kiedy zarobiona kwota nie przekracza tej, która powoduje obowiązek zapłaty podatku.

Składa wtedy tzw. zeznanie zerowe, bo wykazuje w nim, ile zarobił, ale oczywiście nie będzie płacił podatku, bo należne zobowiązanie wyniesie zero. W tym roku [b]roczny dochód niepowodujący obowiązku zapłaty podatku to 3091 zł.[/b]

[srodtytul]Na deptaku i plaży[/srodtytul]

To ważne dla osób, które o aktywności zawodowej myślą tylko np. w okresie wakacyjnym, zatrudniając się jako sprzedawcy gofrów, lodów itp. To, że pracują tylko przez część roku, nie zwalnia ani ich, ani płatników (czyli zatrudniających je osób) z obowiązków, jakie nakładają przepisy [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?n=1&id=346580]ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych[/link].

Zgodnie bowiem z art. 12 ustawy o PIT za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwa-lenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń.

Rozliczyć z fiskusem trzeba się także wtedy, gdy pracujemy w firmie na podstawie zlecenia albo umowy o dzieło.

[srodtytul]Zaliczka do urzędu...[/srodtytul]

Zanim jednak pracownik będzie mógł wypełnić swoje obowiązki wobec urzędu skarbowego, najpierw powinien zrobić to zatrudniający go przedsiębiorca.

Ustawa o PIT mówi, że osoby fizyczne (np. indywidualni przedsiębiorcy), osoby prawne (np. duże spółki) oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane zakładami pracy, są [b]obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody[/b] ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpie-czenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

[ramka][b]Przykład[/b]

Pan Zygmunt ma w miejscowości nadmorskiej niewielką kawiarnię.

W okresie wakacyjnym postanowił ustawić na zewnątrz punkt sprzedaży gofrów – na trzy miesiące. Do ich sprzedaży zatrudnił pracownicę. Będzie musiał od wypłacanych jej należności pobierać zaliczki na podatek (i potrącać należne składki). [/ramka]

Płatnicy przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po tym, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną – według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.

[srodtytul]... a informacja dla podatnika[/srodtytul]

Pobór zaliczki i składek ubezpieczeniowych to niejedyny obowiązek płatnika. Zatrudnionym trzeba jeszcze przekazać informację PIT-11. Płatnik sporządza ją w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym.

Jeśli jednak obowiązek poboru przez płatników zaliczek na podatek ustał w ciągu roku, płatnicy na pisemny wniosek podatnika, w terminie 14 dni od dnia złożenia tego wniosku, są obowiązani do sporządzenia i przekazania podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, lub urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych, imiennej informacji.

Na podstawie tej informacji podatnik wpisuje do swojego PIT, ile zarobił, jaka zaliczka została potrącona, i sprawdza, czy musi do podatku dopłacić czy też urząd skarbowy zwróci mu w całości lub w części zaliczki pobrane przez płatnika.