Przepisy przewidują wiele praw pracowniczych – chronią na przykład niektóre grupy zatrudnionych przed wypowiedzeniem angaży. Pozwalają na odpłatną absencję w pracy. Tak jest, gdy np. pracownik bierze ślub czy oddaje krew. Jednocześnie przepisy dają też prawa pracodawcy, m.in. do wypowiedzenia umowy o pracę. Korzystając z takich praw, nie można działać sprzecznie z zasadami współżycia społecznego lub społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa. Zakazuje tego [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=8786446422AF24580F1BC7E66565DB13?id=76037]kodeks pracy[/link] w art. 8. Przepis ten zawiera tzw. klauzulę nadużycia prawa podmiotowego w stosunkach pracy. Co to takiego? Kiedy możemy mówić o takim nadużyciu?
[srodtytul]Także w kodeksie cywilnym[/srodtytul]
Klauzula z art. 8 k.p. jest powtórzeniem art. 5 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=6550079877532CF5E9F8081ECCD45E55?id=70928]kodeksu cywilnego[/link]. Dlatego interpretując art. 8 k.p., można posiłkować się doktryną i dorobkiem prawa cywilnego, które w tym zakresie są większe.
Zasady współżycia społecznego i społeczno-gospodarcze przeznaczenie prawa to dwie osobne klauzule. Pierwsza zwraca uwagę na cel regulacji prawnej. Druga dotyczy natomiast norm moralnych, obyczajowych i zwyczajowych. Obejmuje takie kategorie, jak słuszność, dobre obyczaje i dobra wiara.
Określenia „zasady współżycia społecznego” oraz „społeczno-gospodarcze przeznaczenie prawa” nie są dokładne, tylko ogólne. Mówi się, że są to klauzule generalne. Odsyłają do reguł i ocen pozaprawnych. A to daje sądom możliwość podejmowania, w konkretnych przypadkach, indywidualnych rozstrzygnięć.