Przeznaczenie urlopu wypoczynkowego na pracę, choćby w innym przedsiębiorstwie, jest zgodne z prawem, podobnie jak – z pewnymi wyjątkami – podjęcie dodatkowego zatrudnienia.
Według art. 152 kodeksu pracy podwładnemu przysługuje prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego urlopu wypoczynkowego. Prawo to należy do podstawowych, niezbywalnych uprawnień pracowniczych, a wynika nie tylko z kodeksu, ale również z konstytucji i ratyfikowanych przez Polskę umów międzynarodowych.
W myśl art. 163 kodeksu wypoczynku należy udzielać zgodnie z planem urlopów, biorąc pod uwagę wnioski pracowników i konieczność zapewnienia normalnego toku pracy. Jeżeli nie mamy obowiązku tworzenia planu urlopów, termin urlopu ustalamy w porozumieniu z zatrudnionym.
[b]Żaden przepis nie zobowiązuje pracownika, aby podczas takiego urlopu rzeczywiście i wyłącznie wypoczywał. Może więc go poświęcić na pracę na rzecz innego podmiotu niż obecny pracodawca[/b]. Co więcej podjęcie dodatkowego zatrudnienia w tym czasie nie wymaga zawiadomienia obecnego szefa ani też jego zgody.
[b]Od zasady tej istnieją jednak wyjątki przewidziane w przepisach lub umowach o pracę.[/b] Dla przykładu obowiązek uzyskania zgody pracodawcy lub poinformowania go o zamiarze dodatkowego zarobkowania spoczywa przede wszystkim na funkcjonariuszach publicznych, np. urzędnikach, policjantach czy żołnierzach.
