Interpretacja nie może dotyczyć zdarzenia przyszłego

Naczelny Sąd Administracyjny przyznał rację fiskusowi, który odmówił wydania interpretacji indywidualnych.

W sprawie chodziło o cztery wnioski o wykładnię przepisów o podatku od czynności cywilnoprawnych (PCC). Podatnicy tłumaczyli, że planują utworzenie nowej spółki celowej. Ta początkowo będzie spółką jawną, a potem zostanie przekształcona w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Wspólnikiem spółki celowej będzie m.in. spółka komandytowa.

Wspólnikami spółki komandytowej są osoby fizyczne oraz osoba prawna. Posiada ona majątek w postaci środków trwałych, w tym nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny. Wniesie ją jako wkład niepieniężny do spółki celowej. W dalszym etapie planowane jest umorzenie udziałów spółki komandytowej w celowej (mającej już wówczas formę spółki z o.o.). Umorzenie nastąpi nieodpłatnie.

Podatnicy zapytali, czy nieodpłatne umorzenie udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w trybie art. 199 k.s.h. spółek celowych należących do spółki komandytowej będzie się wiązało z powstaniem u spółki z o.o. obowiązku w PCC.

Fiskus odmówił odpowiedzi opartej na tak przedstawionym stanie faktycznym. Zauważył, że wnioskodawcami są osoby fizyczne. Tymczasem opisane we wniosku zdarzenie przyszłe i konsekwencje podatkowe z niego płynące dotyczą spółki z o.o. Również pytanie dotyczy skutków podatkowych w wyniku realizacji zdarzenia przyszłego.

W ocenie urzędników wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w spornej sprawie nie jest możliwe, gdyż wniosek w całości dotyczy sytuacji prawnopodatkowej innego podmiotu niż wnioskodawcy. Ci bowiem jako przyszli wspólnicy spółki jawnej pytają o konsekwencje podatkowe następcy spółki jawnej.

Wnioskodawcy zaskarżyli odmowę, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił ich skargi. Jego zdaniem fiskus bezpodstawnie odmówił skarżącym statusu zainteresowanego.

Rację fiskusowi przyznał dopiero sąd kasacyjny. Uznał, że w tak opisanym stanie faktycznym urzędnicy mieli prawo odmówić interpretacji.

Zdaniem NSA przedmiotem interpretacji może być zdarzenie przyszłe bezpośrednio poprzedzające złożenie wniosku. Nie może to być zdarzenie, które jest konsekwencją wielu wcześniejszych zdarzeń przyszłych.

Inaczej mówiąc, zdarzenie przyszłe, o które pyta podatnik, nie może być konsekwencją innych kaskadowo opisanych we wniosku zdarzeń przyszłych.

Jak zauważył sędzia NSA Jacek Brolik, w spornych sprawach w istocie nie chodziło o wydanie interpretacji, ale o udzielenie skomplikowanej porady prawnej czy sposobu na optymalizację podatkową. Wyroki są prawomocne.