Świadectwo pracy to dokument zawierający informacje niezbędne do ustalenia uprawnień z tytułu etatu i z racji ubezpieczenia społecznego. Firma ma obowiązek wydać pracownikowi właściwe świadectwo, zawierające prawidłowe informacje o przebiegu jego zatrudnienia. Jeśli tak nie jest, podwładny może wystąpić z wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracy w terminie siedmiu dni od wydania mu tego dokumentu.
Wniosek pracownika o sprostowanie kierowany do pracodawcy nie musi mieć formy pisemnej. Wystarczające jest więc także ustne zgłoszenie takiego żądania. Jeśli pracodawca go nie uwzględni, musi zawiadomić o tym byłego podwładnego na piśmie w ciągu siedmiu dni od dnia otrzymania wniosku. W takiej sytuacji były pracownik może wystąpić z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. Ma na to siedem dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania (art. 97 § 21 k.p.).
Obydwa te terminy są bardzo krótkie i zarazem ważne, ponieważ po ich upływie prawo do sprostowania wygasa. Jednak sąd może przywrócić etatowcowi na jego wniosek termin na złożenie pozwu, gdy – jak wynika z art. 265 § 1 kodeksu pracy – nie dokonał w terminie czynności określonych w art. 97 § 21 k.p. bez swojej winy.
Przymus po procesie
Gdy pracownik wystąpił do sądu tylko z żądaniem sprostowania świadectwa pracy i wygrał, zakład ma obowiązek wydać mu nowy dokument. Powinien to zrobić niezwłocznie, nie później niż w ciągu 3 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w tej sprawie.
Inaczej będzie, gdy sąd uwzględni powództwo pracownika w związku z wadliwym rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia z przyczyn przez niego niezawinionych lub wypowiedzeniem. W takim przypadku były szef na żądanie pracownika musi uzupełnić treść świadectwa pracy. Wskazuje na to § 5 ust. 3 rozporządzenia MPiPS w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania (DzU z 1996 r. nr 60, poz. 282). Przepis ten mówi, że prawomocny wyrok o przywróceniu do pracy lub przyznaniu podwładnemu odszkodowania z tytułu niezgodnego z przepisami prawa wypowiedzenia umowy lub jej rozwiązania bez wymówienia zobowiązuje pracodawcę, aby na żądanie tej osoby uzupełnił treść wydanego jej uprzednio świadectwa pracy o dodatkową informację o tym orzeczeniu. Pracodawca działa tu więc na wniosek pracownika i dopisuje informacje na wcześniej wydanym świadectwie.