Podatek od nieruchomości: niejasne przepisy utrudniają życie podatnikom

Jakie problemy interpretacyjne stwarza definicja powierzchni użytkowej budynków?

Odpowiada Dominika Dragan-Berestecka doradca podatkowy w Spółce Doradztwa Podatkowego Ożóg i Wspólnicy Sp. z o.o.:

Mimo, że definicja ta, określona w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych wydaje się jasna, w praktyce przysparza ona podatnikom problemów, które często są przedmiotem sporu z organami podatkowymi. Przykładowo, nie jest do końca wiadomo, czy chodzi o pomiar wewnętrzny w lokalach, czy też pomiar poza lokalami w budynku. Ta ostatnia metoda prowadzi de facto do zawyżenia powierzchni użytkowej budynku.

Właściwej i jednoznacznej odpowiedzi nie odnajdziemy też w orzecznictwie. Pomocne może okazać się pismo Ministerstwa Finansów z 4 maja 2006 r. (znak LK-832-13/MS/06/41), w którym stwierdzono, że obmiaru powierzchni użytkowej dokonuje się po wewnętrznej długości wszystkich ścian budynku, także tych wewnętrznych. Pismo to nie ma jednak waloru ogólnej interpretacji w sprawie stosowania prawa, choć niewątpliwie stanowi wskazówkę.

Są także trudności w przypadku obniżenia stawek do 50 proc., gdy powierzchnia ma wysokość „w świetle" 1,4–2,2 m. Brak definicji sformułowania „w świetle" powoduje, że nie do końca wiadomo czy np. w przypadku stropu belkowanego wysokość „w świetle" liczy się do najniższej belki, czy też wyżej, tzn. aż do stropu.

Kwestia ta była przedmiotem sporu podatnika z organem podatkowym, zakończonym przed WSA. Sąd uznał, że przez „wysokość kondygnacji w świetle", należy rozumieć odległość między podłożem a najniższym trwałym elementem konstrukcyjnym stropu.

Czy regulacje dotyczące opodatkowania zakładów opieki zdrowotnej są jasne, czy nadal są tu kontrowersje?

Przypomnijmy, że preferencyjna stawka podatku przewidziana była dla budynków lub ich części zajętych na działalność leczniczą. Od 1 stycznia 2011 r. przepisy przewidują zastosowanie niższej stawki także dla tych budynków lub ich części, które są związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych.

Nowe brzmienie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych może jednak w praktyce rodzić pewne wątpliwości. Problem pojawia się w przypadku opodatkowania tych pomieszczeń, które służą zarówno działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, jak i np. działalności polegającej na promocji zdrowia, czy na kształceniu i doskonaleniu kadr medycznych.

Kwestią problemową jest więc czy dane pomieszczenie, (np. pokój lekarzy w szpitalu, którzy udzielają świadczeń zdrowotnych oraz prowadzą wykłady czy szkolenia) należy uznać w całości za związane z działalnością gospodarczą polegającą na udzielaniu świadczeń zdrowotnych i opodatkowane preferencyjną stawką, czy uznać, że jest on przyporządkowany do różnych (innych poza udzielaniem świadczeń zdrowotnych) form działalności i preferencyjną stawką opodatkowania objąć jedynie jego część.

Z drugiej jednak strony, skoro dane pomieszczenie niewątpliwie służy lekarzom, a zatem jest związane z prowadzeniem działalności gospodarczej polegającej na udzielaniu świadczeń zdrowotnych, to w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 lit d) ustawy o podatkach o opłatach lokalnych powinno korzystać z niższej stawki w całości. Kwestia ta niewątpliwie może być przedmiotem sporu z organami podatkowymi.