Stosunek pracy pracowników w wieku przedemerytalnym podlega szczególnej ochronie. Stanowi o tym art. 39 [link=http://aktyprawne.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=76037]kodeksu pracy[/link] (k.p.). Zgodnie z jego brzmieniem [b]pracodawca nie może wypowiedzieć angażu pracownikowi, któremu brakuje nie więcej niż cztery lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia mu uzyskanie prawa do emerytury z osiągnięciem tego wieku.[/b]
Przepis ten odwołuje się więc do uzyskania określonego wieku. Chodzi o taki, który uprawnia do przejścia na emeryturę na podstawie przepisów [link=http://aktyprawne.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?id=172511]ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (tekst jedn. DzU z 2004 r. nr 39, poz. 353 ze zm.)[/link].
[srodtytul]Liczy się płeć[/srodtytul]
Ustawa ta określa jednolity wiek emerytalny w zależności od płci pracownika wynoszący dla kobiety 60, a dla mężczyzny 65 lat. Równocześnie przejściowo utrzymuje ona możliwość wcześniejszego przejścia na emeryturę przez ubezpieczonych urodzonych przed 1 stycznia 1949 r., którzy spełnią pozostałe warunki wymagane do nabycia wcześniejszych uprawnień emerytalnych na podstawie przepisów.
Chodzi tu np. o pracowników pracujących w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze. Pracownicy korzystają więc z ochrony przed wypowiedzeniem umowy o pracę w okresie czterech lat przed uzyskaniem wieku emerytalnego, jeśli posiadają wymagany okres składkowy i nieskładkowy do nabycia emerytury. Natomiast ochrona ta w ogóle nie ma zastosowania do pracowników spełniających warunki do świadczenia przedemerytalnego ani też do pracowników znajdujących się w okresie czterech lat poprzedzających wiek uprawniający do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego.