Ten tzw. najniższy pułap intensywności pomocy wpisujemy w poz. 38 druku INF-D-P dla wyliczenia dofinansowania wynagrodzenia oraz w poz. 46 formularza INF-U-P dla ustalenia refundacji składek ZUS. Obydwie kwoty w tych pozycjach muszą być identyczne w danym okresie sprawozdawczym.
Najniższy pułap intensywności pomocy podajemy w poz. 38 tego dokumentu wyłącznie, jeśli w poz. 37 „podwyższone koszty zatrudnienia” wybierzemy pole 1 (rzeczywiste) lub 2 (ryczałt). W poz. 38 wykazujemy przypadającą na dany okres niższą z kwot: podwyższone koszty zatrudnienia albo koszty płacy.
- Podwyższone koszty zatrudnienia to rzeczywiste, faktycznie poniesione lub ryczałtowe z dodanymi składkami należnymi od pracownika i pracodawcy, ale tylko podlegającymi refundacji. Ustalamy je narastająco od początku roku do okresu sprawozdawczego włącznie z uwzględnieniem kosztów do zrekompensowania z poprzednich lat oraz korekty kosztów.
- Koszty płacy to rzeczywista wartość poniesionych przez nas kosztów wynagrodzenia niepełnosprawnego, obejmująca również składki na ubezpieczenia społeczne należne od pracownika oraz od zatrudniającego. Też szacujemy je narastająco od początku roku do okresu sprawozdawczego włącznie, uwzględniając korektę kosztów.
W poz. 38 dokumentu INF-D-P wpisujemy niższą z ustalonych wartości. Dodam, że podwyższone koszty oraz koszty płacy liczymy od początku roku za czas zatrudnienia pracownika niezależnie od tego, czy otrzymywaliśmy na niego pomoc publiczną, czy nie.