Są dwie główne zasady praworządności: działanie zgodne z prawem i równość wobec prawa. Równość wobec prawa nie może polegać na traktowaniu wszystkich jednakowo. Równość to stosowanie tych samych zasad wobec wszystkich, a indywidualne zróżnicowanie wynika z okoliczności sprawy. Dla każdego przypadku trzeba ustalić jego stan faktyczny i przypisać mu właściwy stan prawny. Prowadzi do ustalenia, czym ma kierować się sąd, a finalnie, od czego będzie zależeć wynik sprawy. To tworzy triadę: stan faktyczny – stan prawny – decyzja. W sądach wiele spraw jest podobnych, dlatego mówi się o „typowych” problemach prawnych, typowych procesach i zapadających w nich typowych wyrokach. Czy taka może być geneza „utrwalonej linii orzeczniczej”?