Obecnie w Polsce najważniejszym identyfikatorem osoby fizycznej jest PESEL. Jest to też główny numer, jakim należy się posługiwać, przekazując do ZUS dokumenty ubezpieczeniowe.
Składając te dokumenty za osobę, która nie ma numeru PESEL, trzeba wykazywać serię i numer jej dowodu osobistego albo paszportu. Takie wytyczne daje ZUS w swoim poradniku dotyczącym zasad sporządzania dokumentów ubezpieczeniowych. Ale numer i serię dowodu lub paszportu można podać tylko w razie braku numeru ewidencyjnego, a nie traktować ich jako alternatywę PESEL-u.
W praktyce jednak każda osoba, która ma dowód osobisty, posiada też PESEL. Wynika z tego, że brak tego numeru występuje w przypadku osób, które w Polsce mogą się wylegitymować paszportem. Chodzi więc o cudzoziemców, którym urząd nie nadał numeru PESEL.
Do końca 2012 r. numer
PESEL nadawany jest każdemu obywatelowi polskiemu i cudzoziemcowi w momencie zameldowania się przez niego na pobyt stały lub czasowy dłuższy niż trzy miesiące. Polak dostaje go również wtedy, gdy ubiega się o wydanie dowodu osobistego. Pozostałym osobom numer ten nadawany jest wtedy, gdy objęte są polskim systemem ubezpieczeń społecznych lub zdrowotnym.
Ale obowiązek wystąpienia o nadanie numeru PESEL dla ubezpieczonego spoczywa na jego płatniku składek (art. 31a ust. 4 pkt 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, tekst jedn. DzU z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.). Po nadaniu numeru płatnik musi posługiwać się nim w kontaktach z ZUS – przekazując dokumenty zgłoszeniowe i rozliczeniowe.