Składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe za pracowników stanowi przychód w rozumieniu ustawy z 26 lipca 1996 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. DzU z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm., dalej updof). Chodzi o przychód, jaki otrzymują oni ze stosunku pracy. Zgodnie z art. 12 ust. 1 updof przychodami z umowy o pracę są wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężna świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania. W szczególności chodzi o: wynagrodzenie zasadnicze, za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i inne kwoty, niezależnie od tego, czy ich wysokość ustalono z góry. Także o świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak też wartość innych świadczeń nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych.
Przychód pracownika to suma wypłat dokonanych w danym miesiącu. Dla celów ubezpieczeniowych nie ma więc znaczenia fakt, za jaki zaległy miesiąc - począwszy od stycznia 1999 r. - wypłacono wynagrodzenie w danym miesiącu.
Zatem do podstawy wymiaru składek należnych od pracownika za dany miesiąc przyjmuje się wszystkie przychody wypłacone mu lub postawione do dyspozycji od pierwszego do ostatniego dnia danego miesiąca.
Podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe nie stanowi wynagrodzenie za czas choroby i zasiłki oraz wypłaty wymienione z rozporządzeniu.
Mowa o rozporządzeniu ministra pracy i polityki socjalnej z 18 grudnia 1998 r. w sprawie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (DzU nr 137, poz. 887 ze zm.). Liczne wyłączenia przewiduje § 2 ust. 1 pkt 1 -32. Chodzi o: