Pandemia COVID-19 wpłynęła na sposób organizacji pracy, przyspieszając rozwój modeli zdalnych oraz hybrydowych. Wprawdzie część pracowników powróciła do pracy stacjonarnej, jednak elastyczność miejsca wykonywania obowiązków stała się elementem polityki zatrudnienia.
Równolegle, od kilku lat obserwuje się rosnącą popularność transgranicznych modeli zatrudnienia. Pracodawcy coraz chętniej angażują specjalistów z innych państw, którzy wykonują swoje obowiązki zdalnie z miejsca zamieszkania. Spotykane są również sytuacje, w których pracownicy, za zgodą pracodawcy, czasowo realizują pracę z zagranicy, przebywając poza krajem zatrudnienia. Rozwiązania te, choć z perspektywy biznesowej zwiększają dostęp do talentów i wykwalifikowanych kadr, stwarzają jednocześnie ryzyka podatkowe.