Podstawową cechą konstrukcyjną podatku od towarów i usług jest jego neutralność. Przejawia się ona w możliwości pomniejszenia VAT należnego wykazanego na fakturach sprzedaży o VAT naliczony, wynikający z faktur zakupowych, w zakresie, w jakim nabyte towary i usługi wykorzystywane są do wykonywania czynności opodatkowanych. Gdy podatnik wykonuje tylko czynności podlegające opodatkowaniu VAT, prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje mu co do zasady w całości. Natomiast jeżeli wykonuje on jedynie czynności zwolnione, to w ogóle nie ma prawa do odliczenia. Sytuacja się komplikuje, gdy podatnik prowadzi tzw. działalność mieszaną, tj. wykonuje zarówno czynności opodatkowane, jak i zwolnione z VAT. Istnieją bowiem wydatki, których nie można bezpośrednio przyporządkować do poszczególnych czynności. Są nimi np. opłaty za energię, usługi księgowe, najem bądź ogrzewanie. Jak wówczas ustalić, w jakiej części dany podmiot jest uprawniony do odliczenia podatku?
Obliczenie proporcji
Sposób, w jaki podatnik powinien wyodrębnić część wydatków podlegających odliczeniu, został szczegółowo opisany w ustawie o VAT. Zgodnie z art. 90 tej ustawy, jeżeli nie jest możliwe bezpośrednie przyporządkowanie wydatków do czynności opodatkowanych, to w celu odliczenia VAT należy ustalić proporcję. Jest ona określana procentowo, jako stosunek wartości sprzedaży uprawniającej do odliczenia do całkowitej wartości sprzedaży, tj. sumy sprzedaży zwolnionej, jak i opodatkowanej.
Uwaga! Do obrotu nie wlicza się dostawy towarów i usług, które na podstawie ustawy o podatku dochodowym są zaliczane do środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania, jeżeli są one zaliczane do środków trwałych podatnika. Do obrotu nie wlicza się także tzw. czynności pomocniczych do transakcji w zakresie nieruchomości i finansów.
Nie zawsze jednak istnieje konieczność stosowania proporcji.
Brak obowiązku
Takiego obowiązku nie mają podmioty, których współczynnik proporcji: