Wydatki poniesione na nabycie środków trwałych, w tym środków transportu, nie są kosztem uzyskania przychodów. Wydatki te, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, przedsiębiorca rozliczy w kosztach, dopiero gdy sprzeda pojazd.
Do czasu ewentualnego zbycia samochodu podatnik uwzględnia w rachunku podatkowym odpisy z tytułu zużycia tych środków trwałych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami ustaw podatkowych.
Podatnik może amortyzować środki trwałe, m.in. środki transportu, stanowiące jego własność lub współwłasność, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania, jeżeli przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok i są wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu.
Uwaga! Pojazd używany na podstawie umowy leasingu jest zaliczany do środków trwałych korzystającego, jeżeli z umowy wynika, że to on rozlicza amortyzację przedmiotu umowy (leasing finansowy).
Zatem tak jak przy rozliczaniu wydatków eksploatacyjnych związanych z samochodami w przypadku środków trwałych warunkiem zaliczenia danego składnika majątku do środków trwałych jest jego wykorzystywanie na potrzeby związane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą (ewentualnie oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu). Przy czym przepisy nie przewidują, aby warunkiem zaliczenia składnika majątku (w tym samochodu) do środków trwałych było używanie go wyłącznie do działalności gospodarczej (interpretacja Izby Skarbowej w Łodzi z 1 sierpnia 2014 r., IPTPB1/415-241/14-4/AP).
