Spółka jest właścicielem kontrolnego pakietu udziałów w innej spółce, która planuje inwestycję polegającą na budowie farmy wiatrowej. Inwestycja ma się składać z 12 turbin wiatrowych położonych na terenie 12 działek wyodrębnionych z nieruchomości pierwotnej. Podatniczka wniosła do spółki wkład w postaci prawa własności tej części nieruchomości pierwotnej, na której nie jest możliwe posadowienie turbin wiatrowych. Zgodnie z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego muszą bowiem pozostawać w użytkowaniu rolniczym. Spółka zapytała, co ma zrobić z opodatkowaniem VAT, gdy miejscowy plan przewiduje dla wnoszonej nieruchomości zlokalizowanie na niej określonej liczby obiektów budowlanych i określa maksymalną powierzchnię zabudowy. Ale pozostały obszar to grunty rolne, a w planie nie jest wskazane, które powierzchnie podlegają zabudowie. Spółka miała wątpliwości, czy ustalenie podstawy opodatkowania aportu części takiej nieruchomości powinno uwzględniać proporcję pomiędzy maksymalną możliwą powierzchnią zabudowy działki pierwotnej w stosunku do całkowitej jej powierzchni.
Fiskus odpowiedział, że aport działek wtórnych nie korzystał ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, w odniesieniu do tej części nieruchomości, która nie będzie przeznaczona pod zabudowę elektrowni wiatrowych. Tym samym będzie podlegał w całości opodatkowaniu 23-proc. stawką podatku.
Spółka zaskarżyła interpretację, a WSA w Gdańsku uznał jej skargę za zasadną. Przypomniał, że w myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. A w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd podkreślił, że terminologia używana do określenia zwolnień z VAT powinna być interpretowana w sposób ścisły. Jednak zasada ścisłej wykładni nie oznacza, że terminologia stosowana przy określeniu zwolnień powinna być interpretowana w sposób, który pozbawiałby je skuteczności.
Spółka wniosła aportem prawo własności tej części nieruchomości pierwotnej, na której nie jest możliwe posadowienie turbin wiatrowych i które zgodnie z planem będą pozostawały w użytkowaniu rolniczym. Plany nie wyodrębniają konkretnych obszarów czy działek, które zostaną przeznaczone pod budowę elektrowni wiatrowych. Określają jedynie odpowiednio większe obszary, które tylko w części mogą zostać przeznaczone pod budowę elektrowni wiatrowych. Dodatkowo, plany wprost wskazują, że tereny niezainwestowane pod elektrownie wiatrowe oraz towarzyszącą infrastrukturę pozostawia się w użytkowaniu rolniczym. Zdaniem WSA wnoszony aportem grunt ma zatem podwójne przeznaczenie. Rezultatem tego powinno być przyjęcie, że wniesienie aportem gruntów podlega opodatkowaniu VAT wyłącznie w części, w jakiej przeznaczone są one pod zabudowę w postaci turbin wiatrowych. W pozostałej części, która zgodnie z planami musi pozostać w użytkowaniu rolniczym, korzysta ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Sąd podkreślił, że dla ustalenia powierzchni objętej opodatkowaniem należy uwzględnić proporcję maksymalnej części nieruchomości pierwotnej, która może podlegać zabudowie, do jej całkowitej powierzchni.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15 kwietnia 2015 r. (I SA/Gd 364/15).
