Pracowałem w Brukseli od 6 stycznia do 30 czerwca 2014 r., czyli krócej niż 183 dni (w sumie jednak za granicą byłem w 2014 r. dłużej niż 183 dni). Do Polski wróciłem na początku lipca. Od 6 stycznia do 21 lutego był to wolontariat, na który nie mam formalnego potwierdzenia, a potem pracowałem na umowę o pracę i otrzymywałem wynagrodzenie. W Belgii jest dość wysoka kwota, od której nie płaci się podatku – około 7000 euro. Pracodawca przy wypłacie każdej, także pierwszej, pensji musi odprowadzić do urzędu skarbowego podatek w wysokości około 30 proc. Przy moich niewygórowanych zarobkach mógłbym, rozliczając się w Belgii, otrzymać zwrot podatku w wysokości kilku tysięcy euro. W Polsce prowadzę działalność gospodarczą. Moja księgowa jednak twierdzi, że ponieważ cały czas byłem zameldowany w Polsce, to powinienem się rozliczać w Polsce. Czy to prawda? W Belgii termin rozliczenia mija 30 czerwca, więc miałbym trochę czasu. Gdy tam byłem, nie udało mi się uzyskać statusu rezydenta (trwa to długo) – pisze czytelnik.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że osoby fizyczne, które mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (zob. art. 3 ust. 1 ustawy o PIT). Jest to tzw. nieograniczony obowiązek podatkowy. Jak jednocześnie stanowi art. 3 ust. 1a ustawy o PIT, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Z kolei z polsko-belgijskiej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania (wskazane przepisy stosuje się bowiem z uwzględnieniem zawartych przez Polskę umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania – zob. art. 4a ustawy o PIT) wynika, że pierwszym kryterium przy ocenie miejsca zamieszkania osoby fizycznej jest jej stałe miejsce zamieszkania, przy czym jeżeli osoba ma stałe miejsce zamieszkania w obu umawiających się państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym państwie, z którym ma ona ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych) (zob. art. 42apolsko-belgijskiej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania).