Fiskus nie ma racji, żądając korekty wstecz

Tak uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z 18 marca 2015 r. (I SA/Op 29/15).

Stan faktyczny

Sprawa dotyczyła wykładni przepisów o PIT. We wniosku o interpretację podatnik wyjaśnił, że jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie usług ogólnobudowlanych oraz nadzorów inwestorskich. Posiada status małego podatnika. Podatek dochodowy rozlicza na zasadach ogólnych według skali podatkowej. Jest również czynnym podatnikiem VAT.

W kwietniu 2013 r. złożył do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o dofinansowanie zakupu nowej maszyny (koparko-ładowarki) w wysokości 100 tys. zł. Dofinansowanie miało pochodzić ze środków publicznych w ramach pomocy de minimis.

Mimo braku podpisania umowy z agencją we wrześniu 2013 r. mężczyzna zdecydował się na zakup koparko-ładowarki. Sfinansował go częściowo ze środków własnych i z kredytu. Wartość zakupionego środka trwałego wyniosła nieco ponad 220 tys. zł netto. A ponieważ zakup kwalifikował się do grupy 3-8 klasyfikacji środków trwałych, podatnik skorzystał z możliwości jednorazowego odpisu amortyzacyjnego na podstawie art. 22k ust. 7 i 8 ustawy o PIT. Odpis zrobił w miesiącu przyjęcia maszyny do użytkowania i wpisania jej do ewidencji, tj. we wrześniu 2013 r. Wtedy jednorazowo zamortyzował ją do kwoty 195 tys. zł (limit jednorazowej amortyzacji w 2013 r. wynosił 205 tys. zł, a on w maju wykorzystał z tego limitu 10 tys. zł). Przedsiębiorca wyjaśnił, że pozostała część jest amortyzowana liniowo. W kwietniu 2014 r. podpisał umowę na dotację z agencją i miesiąc później na jego konto trafiły pieniądze z dofinansowania.

Podatnik zapytał więc, w którym momencie ma skorygować koszty o wartość odpisów amortyzacyjnych środka trwałego, którego zakup był częściowo zrefundowany dotacją. Sam uważał, że powinien to zrobić jednorazowo w miesiącu otrzymania dotacji.

Fiskus nie podzielił jednak tego stanowiska. Jego zdaniem otrzymanie refundacji poniesionych wydatków skutkuje koniecznością korekty odpisów amortyzacyjnych w tych miesiącach, w których zostały one wykazane w wysokości zawyżonej, czyli wstecz.

Rozstrzygnięcie

Mężczyzna zaskarżył interpretację, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uwzględnił jego skargę.

Przypomniał, że wydatki poniesione na nabycie środków trwałych nie mogą zostać zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT. Uwzględnia się je w tych kosztach wyłącznie w formie odpisów amortyzacyjnych.

Sąd zwrócił też uwagę na treść art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o PIT. Wynika z niego, że zwrot wydatków na nabycie środków trwałych powoduje, że odpisy amortyzacyjne od części ich wartości odpowiadającej zwróconym wydatkom nie stanowią kosztów uzyskania przychodu.

W ocenie WSA celem tej regulacji jest zapobieganie odpisom z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, gdy podatnik już uzyskał zwrot wydatków. W konsekwencji w przypadku otrzymania dopłaty lub innego typu zwrotu nakładów na środki trwałe konieczne jest wyłączenie odpowiedniej części odpisów amortyzacyjnych z kosztów uzyskania przychodów.

Jednak w sytuacji, jaką skarżący przedstawił we wniosku, przepisy o PIT nie rozstrzygają jednoznacznie, w jaki sposób przeprowadzić takie rozliczenie.