Strata podatkowa nie jest elementem konstrukcyjnym zobowiązania podatkowego ?i dlatego nie przedawnia się na takich samych zasadach jak zobowiązanie podatkowe. Wystąpienie straty podatkowej ma wpływ na określenie podstawy opodatkowania. Dopóki nie przedawni się zobowiązanie podatkowe, ustalone przy uwzględnieniu straty poniesionej w latach poprzednich, organ podatkowy uprawniony jest do badania wysokości tej straty.
Zgodnie z art. 70 ordynacji podatkowej (dalej: o.p.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się co do zasady z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Oznacza to, że organy podatkowe nie mogą korygować dochodu i zobowiązania podatkowego za okresy przedawnione.
Przykład
Zobowiązanie podatkowe w CIT powstało w 2007 r. Zobowiązanie to przedawniło się z upływem 31 grudnia 2012 r. Od 2013 r. organy podatkowe nie mogą korygować wysokości tego zobowiązania podatkowego.
Do 50 proc. w jednym roku
Jak wynika z art. 7 ust. 5 ustawy o CIT (podobne przepisy są zawarte w ustawie ?o PIT), o wysokość straty poniesionej w roku podatkowym można obniżyć dochód w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych. Wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może jednak przekroczyć 50 proc. kwoty tej straty. Rozliczenie straty może zatem nastąpić ?w okresie nie krótszym niż ?2 lata podatkowe i nie dłuższym niż 5 lat podatkowych.