Środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne podlegają amortyzacji, co wiąże się z koniecznością ustalenia ich wartości początkowej >patrz ramka.
Przepisy ustawy o CIT (analogiczne przepisy znajdują się w ustawie o PIT) określają zasady ustalania wartości początkowej. W większości przypadków wartością początkową środka trwałego jest cena nabycia (art. 16g ust. 3 ustawy o CIT) oraz koszt wytworzenia (art. 16g ust. 4 ustawy o CIT).
Katalog jest otwarty
Pomimo zawartych w przepisach definicji kosztu nabycia i wytworzenia istnieje wiele wątpliwości dotyczących ustalania wartości początkowej środków trwałych. Wątpliwości te są związane z tym, co do takiej wartości początkowej może być zaliczone.
Użycie przez ustawodawcę zwrotu „w szczególności" oznacza bowiem, że katalog wydatków poniesionych w bezpośrednim związku z zakupem środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej i powiększających wartość początkową jest otwarty. Istnieją zatem różne (niewymienione w ustawie) koszty, które mają wpływ na wartość początkową danego środka, które są związane z nabyciem lub przyjęciem do używania tego środka i które są naliczone (a więc są znane co do rodzaju i kwoty) do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania.
Nie tylko ze stosunku pracy
Zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT, za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za pracę wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.