Zapoznałam się z dowodami w sprawie prowadzonej przez urząd skarbowy, dotyczącej określenia podatku dochodowego za 2011 rok. Nie zgadzam się z ustaleniami organu podatkowego. Nie tylko nie przesłuchano świadka, tzn. osoby wynajmującej mi biuro w budynku mieszkalnym na okoliczność związaną z ustaleniem zakresu remontu i modernizacji pomieszczenia wykorzystywanego do celów biurowych, ale również nie została ustalona wartość tej nieruchomości. Czy przed zakończeniem postępowania i wydaniem decyzji mogę podjąć jeszcze jakieś kroki w tym zakresie? – pyta czytelniczka.
Pytanie czytelniczki zmierza do ustalenia, czy służy jej prawo do żądania przeprowadzenia dowodu. Prawo strony postępowania podatkowego do żądania przeprowadzenia dowodu jest związane z zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu. Strona może bowiem w sposób bezpośredni oddziaływać na tok postępowania dowodowego. Nie ma przy tym znaczenia, czy będzie to postępowanie w pierwszej, czy w drugiej instancji. Takie żądanie może zostać zgłoszone w obu instancjach.
Zgodnie z art. 188 § 1 ordynacji podatkowej (dalej: o.p.), żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.
Obowiązek dowodzenia w postępowaniu podatkowym, zgodnie z art. 122 i art. 188 § 1 o.p. spoczywa co do zasady na organie podatkowym. Jednak w określonych sytuacjach faktycznych taki obowiązek może obciążać również stronę postępowania, zwłaszcza gdy chce ona wykazać istnienie okoliczności, które są dla niej korzystne. Jeśli strona uchyli się od ponoszenia ciężaru dowodowego w postępowaniu podatkowym, to w efekcie może się narazić na niebezpieczeństwo wydania rozstrzygnięcia, które będzie dla niej niekorzystne (wyrok WSA w Poznaniu z 21 marca 2013 r., I SA/Po 41/13).
Żądanie przeprowadzenia dowodu jest uzasadnione tylko wtedy, gdy strona wskaże na konkretne istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia lub na sprzeczności w tych zeznaniach w porównaniu z dotychczasowym zebranym materiałem dowodowym (wyrok NSA z 6 września 2007 r., II FSK 110/07).
