Na wstępie trzeba zauważyć, że tabela amortyzacyjna i ewidencja składników majątku przedsiębiorcy to dwie odmienne, z punktu widzenia zawartości informacji, ewidencje, które służą różnym celom.
Ewidencja jest jedną z części składowych dokumentacji jednostki, obejmującej przyjętą politykę rachunkowości, za ustalenie których odpowiada kierownik jednostki. Ewidencja zawiera podstawowe informacje dotyczące danego składnika majątku, w tym m.in. datę nabycia, czy określenie metody i stawki amortyzacyjnej.
Tabele amortyzacyjne są z kolei istotnym elementem ewidencji analitycznej (szczegółowej), gdyż stanowią księgę kontroli umorzenia (dokonanych odpisów), a co za tym idzie są one niezbędne w celu prawidłowego ustalenia kosztów uzyskania przychodów. Można zatem stwierdzić, że są harmonogramem odpisów amortyzacyjnych. Tabele amortyzacyjne zawierają dane ekonomiczno-finansowe składników majątku. W praktyce przedsiębiorcy w formie tabeli opracowują plan amortyzacji.
Należy bowiem zauważyć, że stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości, odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych dokonuje się drogą systematycznego, planowego rozłożenia ich wartości początkowej na ustalony okres amortyzacji.
Użycie zwrotu „planowanego" oznacza bowiem konieczność sporządzenia planu amortyzacji. Warto w miejscu nadmienić, że wybór metody czy stawki amortyzacyjnej, określonej poprzez stawkę amortyzacyjną czy roczną/miesięczną wartość odpisów, o których mowa w tabeli, jest polityką amortyzacyjną, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o rachunkowości.
