Dla wielu osób pismo z urzędu skarbowego o wszczęciu postępowania podatkowego może stanowić zapowiedź zbliżających się problemów. W sytuacji gdy postępowanie nie jest wszczynane z inicjatywy samego podatnika, zwiastuje zazwyczaj, że organy podatkowe zmierzają do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w wysokości innej niż ta, jaką zadeklarował podatnik.
Decyzje organów podatkowych najczęściej dotyczą podatków dochodowych bądź podatku od towarów i usług oraz akcyzowego, a zatem tych, w przypadku których obowiązuje tzw. zasada samoobliczenia podatku przez podatników lub płatników i dobrowolna wpłata na rachunek odpowiedniego organu podatkowego. W decyzjach kończących postępowanie organy podatkowe najczęściej określają to zobowiązanie w wartości wyższej niż wynikająca z deklaracji składanych przez podatników lub płatników.
W powszechnie panującym przekonaniu jedynymi konsekwencjami takich rozstrzygnięć jest konieczność zapłaty różnicy podatku oraz zaległych odsetek. Uregulowanie tych należności w odczuciu wielu podatników powoduje automatyczne „zamknięcie” sprawy.
Oczywiście od rozstrzygnięć wydanych w pierwszej instancji można się odwołać do wyższej instancji, a ostateczne orzeczenia podlegają kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Niestety wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że decyzja podatkowa może być tylko początkiem kolejnych problemów, tym razem już na innym gruncie – karnym.
Przestępstwo lub wykroczenie
Prawo karne stanowi zbiór norm, które wskazują przypadki, gdy pociąga się do odpowiedzialności osoby popełniające czyny społecznie szkodliwe. Podstawową zaś rolą prawa karnego skarbowego jest ochrona interesów fiskalnych Skarbu Państwa.