Art. 20 ust. 1 ustawy o CIT decyduje, że kwota odliczenia nie może przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie. Szkopuł w tym, że podatek płacony w obcym państwie, w przypadku pobierania go przez kontrahenta z wierzytelności krajowego podatnika, obliczany jest z reguły od przychodu, a ustalenie dochodu uzyskanego w obcym państwie może być trudne lub wręcz niemożliwe.
O ile ustalenie kosztów bezpośrednich uzyskania przychodu w obcym państwie, jak koszt biletu lotniczego, hotelu i wyżywienia, może być względnie proste, to jednak w obliczeniach tego rodzaju należałoby też uwzględnić inne koszty ponoszone w kraju, chociażby koszty zarządu. I znowu, wprawdzie alokacji kosztów można dokonać w odniesieniu do uzyskanych przychodów, ponieważ jest to jedyne obiektywne kryterium, to jaki dokładnie zakres kosztów uwzględnić?
Dość powszechne rozwiązanie, które choć wygodne i korzystne dla podatników to jednak nie do końca wydaje się spełniać wytyczne ustawy o CIT, zaproponował Pomorski Urząd Skarbowy w Gdańsku w postanowieniu z 24 lipca 2007 (DP/423-0077/ 07/AK). Uznał on, opierając się na postanowieniu ministra finansów z 11 stycznia 2007 (DD7/033-266/ML/06/609) interpretującym zapisy umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z Indiami, że limit odliczenia krajowego tytułem podatku zapłaconego za granicą, należy ustalić obliczając podatek od dochodu całkowitego (tj. uzyskanego w kraju i za granicą) i mnożąc go przez iloraz dochodu zagranicznego i dochodu całkowitego.
Jednocześnie dochód zagraniczny został zdefiniowany jako kwota całej wypłaconej kontrahentowi należności po odliczeniu podatku u źródła.
Inne rozwiązanie proponuje Izba Skarbowa w Warszawie w interpretacji z 6 lipca 2011 (IPPB5/423-347/11-2/AS). Jej zdaniem maksymalna kwota podatku zapłaconego za granicą do odliczenia od podatku do zapłaty w Polsce powinna zostać obliczona poprzez ustalenie proporcji kwot przychodów uzyskanych za granicą do łącznego dochodu osiągniętego w kraju i za granicą w danym roku podatkowym, a następnie zastosowanie (pomnożenie) tak ustalonej proporcji do kwoty podatku obliczonego od dochodu łącznego.
