Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawierają szczególnych rozwiązań dotyczących zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków procesowych. Z art. 16 ust. 1 pkt 17 ustawy wynika jedynie, że za koszty uzyskania przychodów nie uważa się kosztów egzekucyjnych związanych z niewykonaniem zobowiązań.
Przepis ten wyłącza z kosztów podatkowych wydatki związane wyłącznie z egzekucją. Czytelnik powinien jednak pamiętać, że z samego faktu niezaliczenia danej kategorii wydatku do tych, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie wynika automatycznie, że wydatek ten może stanowić koszt uzyskania przychodów.
Aby poniesiony przez podatnika wydatek mógł być kosztem podatkowym, powinien spełniać ogólną zasadę z art. 15 ust. 1 ustawy, a więc zostać poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
Koszty sądowe poniesione przez dłużnika nie stanowią w zasadzie kosztów uzyskania przychodów, bo stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy nie są kosztami związanymi z osiągnięciem przychodu. Możliwość zaliczenia ponoszonych wydatków związanych z procesem sądowym w ciężar kosztów uzyskania należy rozpatrywać pod kątem, czy były one poniesione w celu obrony przed bezpodstawnie kierowanymi roszczeniami oraz w związku z funkcjonowaniem przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą.
Potwierdza to interpretacja [b]Izby Skarbowej w Katowicach z 1 grudnia 2009 r. (IBPBI/2/423-1037/09/BG). [/b]Czytamy w niej: „Poniesione wydatki, jakimi są koszty sądowe obejmujące zwrot opłat i kosztów sadowych, zastępstwa procesowego, nie przyczyniły się w żaden sposób do uzyskanego przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej.
