[b]Słuszność takiego zachowania potwierdziła Izba Skarbowa w Warszawie w interpretacji z 1 września 2009 r. (IPPB3/423-381/09-2/EŻ)[/b]. Z pytaniem zwróciła się spółka, właściciel centrum handlowego, w którym wynajmowanych jest kilkadziesiąt powierzchni sklepowych. Każdy sklep ma swój podlicznik elektryczny i podlicznik wody. Zastanawiała się, czy koszt wynikający z otrzymanych przez nią faktur kosztowych, które w części podlegają refakturze, stanowi w całości koszt w dacie jego poniesienia.
Refakturowanie należy do czynności, które nie zostały zdefiniowane w prawie podatkowym. Jednak przyjęta praktyka i orzecznictwo dopuszczają sytuację, w której [b]koszty pewnych usług, których odbiorcą jest inny podmiot niż obciążony przez ich wykonawcę, mogą być w ramach zawartych umów przenoszone na faktycznego odbiorcę poprzez wystawienie tzw. refaktur.[/b]
Refakturowanie polega na zafakturowaniu odsprzedaży usług bez doliczania jakiejkolwiek marży. Celem refakturowania jest przeniesienie wyłożonych kosztów przez podmiot refakturujący na ten, który z danych usług faktycznie korzystał, mimo że refakturujący fizycznie danej usługi nie świadczy.
Przychody podatników z tytułu należności wynikającej z wystawionej refaktury powinny być rozpatrywane na podstawie CIT. Mówi on, że za datę powstania przychodu z działalności gospodarczej uważa się dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później jednak niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności.
W przypadku refakturowania mamy do czynienia z wykonaniem przez refakturującego usługi innej niż ta, której refakturowanie dotyczy. [b]Ponieważ refakturujący jest jedynie pośrednikiem w przekazywaniu opłat pomiędzy faktycznie świadczącym usługi a rzeczywistym ich odbiorcą, przychód należny z tytułu refakturowania usług powinien być wykazany w dacie wystawienia refaktury,[/b] niezależnie od tego, jakiego okresu ona dotyczy.
