[b]Potwierdził to NSA w wyroku z 4 listopada 2008 r. (II FSK 1035/07).[/b]
Spółka poniosła nakłady na wynajmowane lokale. Następnie z przyczyn ekonomicznych nastąpiła zmiana lokalizacji sklepu. Spółka zapytała organ podatkowy, czy strata odpowiadająca niezamortyzowanej części wartości początkowej środka trwałego jest jej kosztem podatkowym. Jej zdaniem z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT wynika, że strata powstała w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych jest kosztem, jeżeli likwidacja była spowodowana innymi czynnikami niż utrata przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności.
Organ podatkowy nie zgodził się z tym stanowiskiem, twierdząc, że niezamortyzowana część środka trwałego stanowi koszt podatkowy jedynie w wypadkach odpłatnego zbycia środka trwałego, a w tym stanie faktycznym do zbycia nie doszło. Natomiast pojęcie „likwidacja” użyte w art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT odnosi się jedynie do fizycznej likwidacji środka trwałego.
WSA przyznał rację spółce. Zwrócił uwagę, że pojęcie „likwidacji” powinno być interpretowane w szerokim znaczeniu, nie tylko jako fizyczne unicestwienie środka trwałego. Od tego wyroku organ podatkowy wniósł skargę kasacyjną.
NSA jednak ją oddalił. W ustnym uzasadnieniu stwierdził, że skoro likwidacja środków trwałych nastąpiła wskutek wykreślenia ich z ewidencji i zwrotu wynajmującemu, to spółka poniosła stratę. Nie jest to strata wyłączona z kosztów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT.
