Ustawa o VAT wprowadza dosyć skomplikowane zasady odliczania podatku naliczonego. Z jednej strony istnieją liczne ograniczenia tego prawa, nie zawsze zgodne z przepisami prawa wspólnotowego. Z drugiej – nawet gdy istnieje prawo do odliczenia, podatnik musi uważać, aby z niego skorzystać we właściwym momencie. W praktyce sprowadza się to do ujęcia podatku z faktury w rozliczeniu za właściwy miesiąc lub kwartał.
[srodtytul]Są ograniczenia[/srodtytul]
Rozliczanie VAT komplikuje ograniczenie wynikające z art. 86 ust. 19 ustawy o VAT. Przepis ten mówi, że o ile w okresie, w którym co do zasady powinno nastąpić rozliczenie podatku naliczonego (np. w miesiącu otrzymania faktury albo w miesiącu następnym), podatnik nie wykonał czynności opodatkowanych, kwotę podatku naliczonego za ten okres przenosi do rozliczenia na następny okres rozliczeniowy.
Praktyka wskazuje, że przepis ten ogranicza w zasadzie nie tyle prawo do odliczenia podatku za miesiąc lub kwartał, w którym brak było czynności opodatkowanych, ile prawo do jego zwrotu bezpośredniego. Ważniejsza jest jednak inna kwestia: podatnicy mylą często „wykonanie czynności opodatkowanych”, o których mowa w tym przepisie, ze „sprzedażą opodatkowaną”, którą wykazują w deklaracji podatkowej wraz z podatkiem należnym.
[srodtytul]Czynności opodatkowane[/srodtytul]
