Takie wnioski można wyciągnąć z [b]wyroku NSA z 5 września 2008 r. (II FSK 790/07)[/b].
Spółka zawarła z udziałowcami umowy o pracę. Wydatki poniesione w związku z nimi zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów. Po przeprowadzonym postępowaniu okazało się, że umowy o pracę były nieważne. Fiskus zakwestionował więc rozliczenie, podnosząc, że wynagrodzenie wypłacane na podstawie zawartych umów nie stanowi wynagrodzenia za pracę i nie można zaliczyć go do kosztów uzyskania przychodów.
WSA podzielił stanowisko fiskusa co do tego, że umowy o pracę były nieważne, ale nie uznał tego za wystarczający powód do zakwestionowania kosztów.
W skardze kasacyjnej izba skarbowa zarzuciła WSA naruszenie art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o CIT poprzez jego błędną wykładnię. Jej zdaniem brak ważnej umowy o pracę powoduje, że spółka nie była uprawniona do wypłaty wynagrodzenia. Jeżeli to robiła, to było to świadczenie jednostronne i bez podstawy prawnej.
NSA podzielił stanowisko spółki i orzekł, że brak stosunku o pracę nie świadczy automatycznie o jednostronności świadczenia. Organ wydając decyzję, powinien ustalić, że po pierwsze świadczenia na rzecz udziałowców były dokonywane bez podstawy prawnej, a po drugie, że były to świadczenia jednostronne.
